„Куклица“
Автор: Еремитот
Румена се нагрна со јакната додека жолтото „поло“ исчезнуваше зад свиоците на патот кон Кратово, со ветување од возачот дека ќе се врати по неа за неколку часа. Куклица, долината на камените кукли, ја очекуваше подолу – глува, пуста и премолчена, како веќе да знаеше дека таа доаѓа.
Од сите приказни што ги слушнала за ова место – за свадбената веселба што наводно била проколната и овековечена во камен – најмногу ѝ тежеше една мисла: Зошто би се враќале нови фигури? Зошто, на секои неколку години, некој од мештаните кажува дека видел нова кукла на поле што одамна требало да остане непроменето?
Задачата ѝ беше едноставна. Институтот за етнологија и антропологија сакаше извештај – нешто што ќе го објасни верувањето на мештаните, или ќе го побие. Земјени столбови не растат тукутака. Особено кога изданоците треба да се намалуваат, а не да се мрестат.
Околу 150 поединечни форми беа распоредени по долината, скаменети во нечовечки пози, но доволно блиску до човечки изрази за да предизвикаат непријатност. Нивните тела беа истоштени и издлабени од времето и природните процеси, но беа доволно прецизни за да изгледаат како нешто што некогаш било… живо.
Во центарот стоеја невестата и младоженецот, двајцата заглавени во вечно исчекување, небаре со рацете испружени еден кон друг, но никогаш споени. Околу нив се издигаа столбовите наречени сватови, а помеѓу нив се забележуваа и помали еродирани фигури што потсетуваа на деца.
Румена го вклучи фотоапаратот и направи неколку снимки, осветлени само од последните зраци на зајдисонцето. Преку објективот, сè изгледаше сосема обично, како да гледа низ рамка што ја држи реалноста под контрола. Само што, кога го тргна погледот од екранот и ги фати фигурите со сопствените очи… нешто не штимаше. Нешто едвај забележливо, но доволно присутно за да ја полазат морници.
Трепна.
Го спушти фотоапаратот и го извади телефонот од џебот на јакната. Со треперливи прсти го вклучи блицот, обидувајќи се да го разбие густиот мрак што се спушташе врз долината. Светлината блесна во милисекунда, а сенките на фигурите се издолжија во чудни, искривени облици.
Малиот сноп светлина ѝ дозволи да земе краток, олеснувачки здив, сè додека не ја забележа фигурата што не требаше да биде таму. Малото дете. Куклата, де. Каменот. Сега многу поблиску отколку пред само неколку минути. Вештачката светлина отсечно згасна, придружена од тивок звук на исклучување на телефонот, повторно оставајќи ја Румена во темнината.
Трепна.
Едвај чуен звук на камен што лизга врз камен одекна низ просторот.
Кутрата се обиде да зачекори. Инстинктот ѝ велеше да избега колку може подалеку, но напорот беше залуден. Рацете ѝ трепереа неконтролирано, а телото ѝ тежеше како да беше исполнето со олово. Секој мускул одбиваше да се покори на нејзината волја.
Трепна.
Чувството беше познато, исто како во оние кошмари кога ќе се обиде да викне или да бега, но сенките околу неа ќе ја грабнат за грло, сурово и без објаснување.
Трепна.
Веќе знаеше дека не е сама.
Во еден миг на ужасна свесност, го почувствува каменот. Прстите на детето – ладни, груби – ја допреа лесно по образот. Не беше болно. Беше… како здравоживо, како добредојде. Како Тие веќе одамна да знаат дека таа ќе дојде, дека токму неа ја чекаат.
Овојпат не беше кошмар.
Овојпат немаше будење.
Трепна.
Звукот на нејзините капаци, толку тивок, ѝ се чинеше како дозвола за другите да се придвижат уште поблиску.
Трепна.
Студот стана поткожен и неизбежен, а каменот се ширеше по нејзините екстремитети, како да ја прифаќаше во својот вечен круг.
Секој здив ѝ стануваше побавен. Повеќе не можеше да разликува дали се движи, дали сонува или веќе е дел од Нив.
Негде во длабочината на нејзиниот ум, пред истиот да замолкне засекогаш, се појавија шепотите – гласови што беа древни и немилосрдни:
„Еден мора да остане.“
„Секогаш мора еден да остане.“
Румена разбра.
Таа не беше првата. И нема да биде последната.
Расказот „Куклица“ на авторот под псевдоним Еремитот го освои првото место на Конкурсот за краток хорор расказ, што Новинската агенција „Мета.мк“ во соработка со Книжевниот центар „Антолог“ го распиша петта година по ред.
Конкурсот беше распишан по повод празникот „Halloween“ или „Ноќ на вештерките“ кој секоја година се одбележува на овој ден, 31 октомври.
„Ноќта на вештерките“ првенствено се одбележува во западните земји, но во последните неколку години стана глобален тренд кој се забележува и кај нас, особено помеѓу младите. Вечерта на „Halloween“ се раскажуваат страшни приказни, најмладите се маскираат, а домовите се декорираат со хорор мотиви.
На годинешниот Конкурс за краток хорор расказ пристигнаа вкупно 35 трудови, од кои, согласно правилата, наградени се три раскази.
Расказите беа оценувани од жири-комисија во која членуваа: Пепи Стамков – пратставник на книжевниот центар „Антолог“, Мери Јордановска – заменик-главен уредник во новинската агенција Мета.мк и Гоше Николов – новинар во Мета.мк.
Наградените раскази беа одбрани според морничавоста на темата, оригиналноста на идејата, пораката што ја испраќаат и правилното користење на македонскиот литературен јазик.
Жири-комисијата ги оцени сите пристигнати трудови како одлични и креативни, при што нијанси ги одделуваат победничките од останатите раскази.
Организаторите на конкурсот им се заблагодаруваат на сите автори кои земаа учество со свои раскази.
Наградените автори ќе добијат ваучери за книги од „Антолог“ што ќе можат да ги искористат за да ја збогатат својата домашна библиотека со некои од возбудливите наслови во издаваштво на овој книжевен центар.
