На 3 јануари, американските сили го заробија венецуелскиот претседател Николас Мадуро и неговата сопруга, Силија Флорес. Двајцата беа префрлени во САД, каде што Мадуро се соочува со обвиненија за нарко-тероризам, пишува Дојче Веле.
Операцијата, која според меѓународното право е нелегална, претставува уште еден пример во долгата историја на американски интервенции во Латинска Америка. Вашингтон често ги оправдува овие интервенции со тврдења за „регионална безбедност“.
Многу од овие интервенции можат да се поврзат со Монро доктрината, принцип на надворешната политика кој потекнува од деветнаесетиот век, но и понатаму е принцип во американската политика.
Монро доктрината датира од 1823 година, кога претседателот Џејмс Монро ги предупредил европските сили да не се мешаат во работите на Западната хемисфера.
Подоцна, во 1904 година, претседателот Теодор Рузвелт ја проширил оваа доктрина со т.н. „Рузвелтов додаток“ (Roosevelt Corollary). Тој тврдеше дека САД имаат право да интервенираат во латиноамериканските земји за да спречат, како што ги нарече, „хроничните злоупотреби“ и нестабилноста.
Во Националната стратегија за безбедност на САД објавена во 2025 година стои:
„По години на занемарување, САД повторно ќе ја потврдат и спроведат Монро доктрината за да ја вратат американската доминација во Западната хемисфера и да ја заштитат нашата татковина и нашиот пристап до клучни географски региони“
Трамп исто така се повика на доктрината кратко по апсењето на Мадуро и изјави:
„Монро доктрината е голема работа, но оваа администрација ја усоврши. Сега ја нарекуваат ‘Донро’ доктрина“
По Втората светска војна, СAД извршиле 5 интервенции во Латинска Америка.
Гватемала (1954):
Во една од првите интервенции за време на Студената војна во 1954, владата на Гватемала беше соборена преку пуч поддржан од Централно разузнавачката агенција (ЦИА). Тогаш САД го поддржаа соборувањето на демократски избраниот претседател на Гватемала, Хакобо Арбенс.
Тој воведе земјоделски реформи со кои се национализираше земјиштето, вклучително и имотот на американската компанија за овојше (United Fruit Company, денес Chiquita Brands International).
Администрацијата на претседателот Ајзенхауер ја сметаше владата на Арбенс за комунистичка закана. Државниот секретар Џон Фостер Далес го обвини Арбенс дека вовел „комунистички режим на терор“.
Aгенти на ЦИА тогаш поддржаа група политички прогонети луѓе и го поставија Карлос Кастиљо Армас за претседател. Армас веднаш ги поништи земјоделските реформи.
Куба (1961):
По комунистичката револуција на Фидел Кастро во 1959 година, САД станаа сè позагрижени поради зближените односи меѓу Куба и Советскиот Сојуз.
Претседателот Двајт Ајзенхауер направи план за соборување на Кастро, кој подоцна бил спроведен од претседателот Џон Ф. Кенеди во 1961 година.
Над 1.400 политички прогонети државјани на Куба, обучени од ЦИА, беа истоварени во Заливот на свињите, околу 200 километри од главниот град Хавана. Планот беше да се поттикне револуција и да се собори Кастро, но операцијата брзо пропаднала.
Кастро испрати околу 20.000 војници на плажите, по што напаѓачите беа принудени да се предадат.
Овој неуспех претставуваше голем срам за САД и дополнително ги зголеми тензиите во регионот за време на Студената војна.
Чиле (1973):
Сè уште загрижени поради комунистичката власт на Куба и можноста за советско влијание во Западната хемисфера, САД од самиот почеток се спротивставуваа на социјалистичката влада на претседателот на Чиле, Салвадор Аљенде.
Вашингтон ја сметаше национализацијата на клучните индустрии и блиските односи на Аљенде со Советскиот Сојуз за закана за американските интереси.
Иако САД директно не го извршија пучот, Вашингтон се обидуваше да ја дестабилизира државата преку дипломатски притисок, финансиски ограничувања, финансирање на опозициски групи и пропаганда против Аљенде.
Во септември 1973 година, чилеанската армија, предводена од Аугусто Пиноче, го собори Аљенде. Пиноче ја презеде власта по смртта на Аљенде за време на пучот.
Десничарскиот диктатор владееше со Чиле 17 години, со што беше прекината 46-годишната традиција на демократско владеење во земјата. Неговиот режим беше обележан со масовни исчезнувања и тортура.
Гренада (1983):
Откако, за време на внатрешен пуч, бил убиен премиерот на Гренада, Морис Бишоп, тогашниот претседател на САД, Роналд Реган наредил инвазија на Гренада. Операцијата била оправдана со потребата да се заштитат американските државјани и да се обезбеди безбедноста во регионот.
Инвазијата, се случила во период кога САД беа загрижени поради односите на Гренада со Советскиот Сојуз и Куба.
Генералното собрание на Обединетите нации жестоко ја критикувало инвазијата, наведувајќи дека интервенцијата претставувала „очигледно кршење на меѓународното право и на независноста, суверенитетот и територијалниот интегритет на таа држава“.
Панама (1989):
Во декември 1989 година, претседателот Џорџ Х. В. Буш започна целосна воена инвазија на Панама под името „Операција Праведна кауза“, распоредувајќи околу 24.000 војници со цел да го отстрани генералот Мануел Нориега од власт.
Нориега, кој некогаш бил сојузник на САД, беше обвинет и затворен во САД за дела како трговија со дрога, рекетирање и перење пари.
По инвазијата, САД го поставија Гиљермо Ендара за претседател на Панама.
За разлика од претходните интервенции за време на Студената војна, инвазијата на Панама не беше насочена против комунистички лидер, туку против поранешен сојузник и информатор.
